Bonte Zanger (Amerikaan in Belgie)

Ik was naar de Maasvlakte afgezakt om te kijken of ik een leuke soort kon vinden. Om eens een patroon te doorbreken ging ik niet naar het meest noordelijke deel, maar richtte ik mij op het gebied langs de Antarticaweg (Luzerneveld, Oude Vuurtorenvlakte en Helikopterplatform).

Er zijn hier erg weinig bosjes, maar langs het spoor staan er nog wel wat hele lage struikjes. Inmiddels was er een melding doorgekomen van een heuse Bonte Zanger in België. De vogel zat bij Heist, beter gezegd: in de haven van Zeebrugge.

Terwijl ik nog op de rustige Maasvlakte liep begon het rond 13.30 te kriebelen. Ik zat te bedenken dat ik wel naar Denemarken rijd voor een Witkeelgors, in 2010, maar kennelijk niet naar België voor een Bonte Zanger. Dat begon te knagen.

Om het knagen te laten stoppen zat er maar 1 ding op: nu naar Heist voor die Bonte Zanger. Een krappe 2 uur later parkeerde ik de auto bij een bossig duingebiedje. Het was prachtig weer: strak blauw (en dus zonnig). Met goede moed liep ik naar de locatie en eigenlijk kon ik zo doorlopen. Op het moment dat ik arriveerde werd de vogel net gezien en kon ik "aanschuiven".

Bonte Zanger had ik welliswaar al in 2017 in Key West. Maar ik vond het echt wel een buitenkansje om zo'n soort op het Europese vaste land te zien en relatief zo dicht bij huis.

De vogel hield zich op in de schaduw en zat diep in het gebladerte, vlak tegen de grond aan. Met wat moeite was hij goed te zien en lukte het mij zelfs een bewijsplaatje te maken. De kwaliteit is zo laag, dat ik 'm hier niet plaats.

Voldaan reed ik nog even Zeebrugge in om een echt Vlaams Frietje met Berenhap te schoren.

Blauw weeskind

Blauw weeskind zat opeens in m´n gedachten. De afgelopen dagen had ik wat mooie foto´s voorbij zien komen en dat zorgde er ook wel voor dat ik geïnspireerd raakte om deze soort te zien te krijgen.

Inmiddels had ik al wat avonden besteed aan nachtvlinder, dus een nieuwe missie kon ik zeker aan de reeks toevoegen.

Al eerder had ik mij een beetje georiënteerd, waar ik de meeste kans (van slagen) zou hebben. Daaruit kwam toen naar voren dat de Zuid Hollandse duinen wel eens de beste plek zou kunnen zijn. Op zondag 10 september deed ik weer wat voorwerk en koos ik Berkheide (ten zuiden van Katwijk) als locatie uit.

's middag maakte ik nog even snel een lekker smeer(middeltje). Het recept van rode port en rode wijn + suiker en appelstroop heb ik inmiddels iets verfijnd door er ook nog bananenschillen aan toe te voegen. Het brouwseltje leverde weer een mooi gevuld flesje op dat ik liet afkoelen.

Rond een uur of acht kwam ik aan op de plek waar ik wilde zijn. Dit was een mooi open veld, omsloten door grote oude bomen. Het zag er lekker ruig uit. Ik ging aan de slag met m'n plantenspuit en koos diverse bomen uit om die te voorzien van een mooie laag rode, zoet geurende smeer.

Toen het eenmaal donker was meldden de eerste nachtvlinder zich: Huismoeder, Grote Appelbladroller en Piramidevlinder. Blij was ik met Zuidelijke grasuil. Een nieuw, min of meer zeldzaam beestje. Op landelijk niveau komen ze lokaal voor en daar kunnen ze dan wat talrijk zijn.

Om 21.23 was het raak. Ik liep op een boom af kon op afstand al een grote (echt grote) vlek onderscheiden die er eerst niet zat. Met het dichterbij lopen was het direct duidelijk dat er een dik vet Blauw weeskind op de stam zat.

Het beestje was denk ik al helemaal bedwelmd door mn port / wijn mixje. Ik kon er werkelijk alles mee doen...zolang ik 'm maar niet aanraakte.

Het was wel een klein momentje van blijdschap...de eerste avond op zoek naar deze nachtvlinder en direct 100% score.

Sprinkhanen

Zaterdag 19 augustus namen we om 06.15 plaats bij Camperduin. Met Maarten en Nick brachten we een paar uur door aan zee om wat eerste speldenprikjes mee te maken van de zeetrek.

Met af en toe een buitje, op zee wat mist en vermakelijk gesprekken vloog de tijd voorbij. De vogels deden dat ook. Roodhalsfuut, Kleine Jager, Bosruiter, enkele Jan van Genten en behoorlijke wat Gele kwikken waren onderweg.

 

Rond 11.00uur pakten we onze spulletjes op en liepen via The Gully naar Petten. We vermaakten ons met Fitis en Tjiftjaf. Langs de Bakkersdam zochten we naar Waterrietzanger en via de zeewering liepen we terug naar de auto.

 

We maakten een ruime ronde langs de bollenvelden en kwam uiteindelijk uit in Den Oever.

Een gekleurringde Rosse Grutto met code E55 was erg leuk. De vogel bleek een paar jaar eerder geringd te zijn in Polen. Eerder terugmeldingen waren er nog niet geweest.

 

De volgende dag (zondag) beloofde een mooie zonnige warme dag te worden. Donny had wat plekjes voorbereid in Gelderland om Zadelsprinkhaan en Weidesprinkhaan te zoeken.

De ochtend begonnen we ook in Gelderland, in het Dal van Deelen. We wilden hier wat van de (augustus) vogeltrek meemaken, in de hoop Duinpieper of Morinelplevier waar te nemen.

Met zonsopkomst zagen we 41 Raven over ons heen vliegen, die vanaf hun slaapplek de Veluwe optrokken.

Qua vogeltrek hing er werkelijk niets in de lucht. Dat het volledig windstil was, zal hiermee te maken hebben gehad. Door andere tellers werden we geattendeerd op een uiterst zeldzaam plantje: Brede Raai.

 

De temperatuur steeg snel en de zon scheen volop. Dat er niets vloog was reden genoeg om te vertrekken naar de locatie voor Zadelsprinkhaan.

De Veluwe Zoom bezoeken op zondag, met prachtig weer, staat zeker garant voor veel toerisme. En dat hebben we geweten…

Het gebied werd overladen door wandelende en fietsende dagjes mensen. Echter…dit weerhield Zadelsprinkhanen er niet van om volop te zingen.

We troffen de beestjes aan in Brem, Eiken, en tussen de Heide. Soms met meerdere exemplaar tegelijk.

De zwaar gebouwde sprinkhanen hingen soms wat onhandig aan de struiken en brachten ondertussen hun hoge tonen ten gehore. In 2,5uur tijd wisten we rond de 40 exemplaar te vinden. In de schaduw hadden we inmiddels onze lunch soldaat gemaakt: witte bolletjes met hagelslag.

 

We stapten weer in de auto en reden via Arnhem en Nijmegen naar de Grindgaten bij Weurt. Hier was het onze volgende missie om Weidesprinkhaan te vinden. In vergelijking met Zadelsprinkhaan een heel klein beestje dat een compleet andere zang heeft.

 

De omstandigheden waren heel prettig: warm, zonnig en windstil. Als de Weidesprinkhaan zou zingen, moest dat toch echt wel te horen zijn. Dat bleek nog knap lastig te zijn. Uiteindelijk lukte het om geknield tussen de distels, met de oren bijna aan de grond het geluid te horen.

In het gebiedje waar we zochten, was het een koor aan verschillende sprinkhanen. De Weidesprinkhaan zingt op een hele andere frequentie, waardoor deze wat overstemd wordt door de rest.

Na wat foto’s en geluidsopnamen gemaakt te hebben, keerden we terug naar de auto.

 

Onze laatste bestemming was de Hatertse Vennen. Hier gingen we opzoek naar een derde zeldzame sprinkhaan: Wrattenbijter. Ondanks goed speurwerk konden we deze niet gevonden krijgen.

 

Maar een hele leuke bijkomstigheid was de waarneming van Gevlekte Mierenleeuw(en). Rondom wat heidestruikjes zag Donny kleine kuiltjes in het zand. Voor hem was dat een indicatie dat er Mierenleeuwen zouden kunnen zitten. Daar kan je maar op 1 manier achter komen J…mieren in het kuiltjes gooien.

Het kuiltje bestaat uit heel rul zand. Daardoor hebben insecten (mieren) moeite om eruit te kruipen. En als er een Mierenleeuw onder het zand zit, dan gaat deze (als bonus) korreltjes zand toewerpen. Hierdoor blijft het insect “uitglijden” en terugvallen in het middelpunt van het kuiltje. Hier zit (onder het zand) de Mierenleeuw op zijn prooi te wachten en slaat toe…

Bij ieder kuiltje waar we een Mier in gooiden gebeurde dat ook allemaal. Op die manier hebben we deze kleine kolonie van Mierenleeuwen een beetje aan wat voedsel geholpen.

 

De tijd verstreek inmiddels en het begon al goed te schemeren. We staakten onze missie naar het zoeken van Wrattenbijter en waren zeer verrast door de leuke waarneming van Mierenleeuwen.

Vorige week waren we ook in deze omgeving (Kraaienbergse plassen) en eindigden toen in Malden bij een prima Snackbar. Daar maakten we nu weer een tussenstop, voordat we naar huis keerden.

Insecten

Zondag 6 augustus was een regenachtige dag. Het was zo treurig, dat we er pas in de middag opuit gingen.

- De lucht afspeuren met verrekijker of telescoop was niet echte handig; de lenzen zouden nat worden.      - "Voor bosjes kloppen" is het nog niet echte de juiste tijd.                                                                              - Als het zo nat en koud is, vliegen Vlinders en Libellen ook niet echt.

Snel kom je dan al uit op Kevers 😀.

We gingen naar de duinen ten zuiden van Egmond aan Zee: ingang Van Oldenborghweg.  Meteen vanaf de ingang konden we gaan zoeken naar Zijachtige Valkever. Dit is een prachtig groen glimmende kever met een soort koperen gloed. 

Het weer zat echt niet mee. Het waaide hard en op de radio hadden we inmiddels gehoord dat het de koudste 6 augustus ooit was. Alle nattigheid maakte, dat ik m'n regenjas had aangetrokken.

De zeldzame kever hadden we snel gevonden. Maar dat was niet het enige. In het zand vond ik een mestkever, waarvan de onderzijde groenig was en het dekschild ongestreept. Donny vertelde dat dit een hele zeldzame Mestkever was: Geotrupss Niger. 

Om een beetje alert te zijn en te leren, hadden we ondertussen bedacht om tijdens onze wandeling 125 verschillende soorten te vinden. Met de nieuwe Mest- en Valkever kwamen we al 2 soorten dichterbij ons doel. Daar wisten we ook nog leuke soorten aan te toevoegen als Blauwe Aspergekever en Krekelwants.

Na een paar uurtjes struinen door de duinen gingen we nog even over zee kijken, om het soortenlijstje nog wat uit te breiden. In 1,5uur tijd zagen we bijvoorbeeld een aantal Jan van Genten en Zwarte Zeeenden langsvliegen.  125 soorten wisten we uiteindelijk te verbreken. De dag sloten we af in een Pannenkoekenrestaurant waar we al vaker geweest zijn.

        

 

Zondag 14 augustus  gingen we in de middag weer opzoek naar insecten. De dag waren we echter begonnen bij Telpost Brobbelbies. Hier maakten we een mooie zonsopkomst mee en vermaakten we ons de eerste uurtjes met een boel gezellig "gekakel.

Ondertussen vlogen er een paar Gierzwaluwen over, en riep op de achtergrond een Zwarte Specht. Al in de vroege ochtend kwamen meer en meer lokale tellers, waardoor er een hele gezellige informele sfeer hing. Toen de dag vorderde en de middag overging in na-middag hadden de meeste tellers de telpost inmiddels weer verlaten... meestal om wat huidhoudelijke klusjes te gaan doen.

Rond 16.00uur stopten we er allemaal mee. We hadden gehoopt op het begin van Ooievaar Trek. Helaas zagen we er nul. We hadden inmiddels 10 uur onafgebroken voor ons uit zitten turen (vogels kijken wordt dat ook wel genoemd). Aan het eind van de telling werden we nog aangenaam verrast door 2 Rode Wouwen die op hun gemak over het veld zeilden..

Toy en Maartje gingen naar huis. Donny en ik reden naar de Kraaijenbergse plassen. Donny had voorbereid om Sleedoornpage en Buffelcicade te gaan zoeken. We begonnen in een deel van het natuurgebied waar heel veel bessen dragende struiken staan. Met het zonnetje erop en de bessen die aan het rijpen zijn, droomden we over allerlei leuke zeldzaamheden. Aan Sleedoorn was zeker geen gebrek. Nu was het de kunst om de bijpassende vlinder te vinden. We struinden lekker door het gebied en kwamen allerlei leuke dingen tegen. Uiteindelijk wisten we er ook een Sleedoornpage tussenuit te halen.

Vervolgens liepen we naar de vogelhut die aan de rand van plas 5 staat. De zomerkleed Roodhalsfuut die op deze plas rondzwemt, wilden we graag even zien.

Het zonnetje stond inmiddels al wat lager, waardoor we mooi zicht kregen op dit beestje.

Inmiddels was het 19.45, wat ons nog 1,5uur daglicht gaf voor de laatste missie: Buffelcicade.

We reden naar het uitzichtpunt bij plas 7 en speurden daar de lage bossages en kruidenrijke ondergrond goed af. Na een uur speuren wisten we 1 exemplaar naar boven te halen. Dit zeer zeldzame beestje komt slechts op een enkele locaties in Nederland voor en dan eigenlijk alleen in Limburg. Voor het eerst is dit exootje in 2003 in Nederland waargenomen. Het voelde wel echt als een “prijsje” om dit beestje te mogen zien. 

Om de dag goed af te sluiten reden we naar een (zeker aan te raden) snackbar in Malden en bestelden een goede smaakvolle maaltijd.

Zo maar een weekje

De eerste week van augustus was wel een opmerkelijke. Maandag viel natuurlijk nog in juli (31e), maar ik tel 'm er gewoon bij voor het leuke verhaal.

Witkopeend: Na het werk reed ik naar de Biesbosch. Een paar dagen eerder was hier een Witkopeend ontdekt. Je kan er alles van vinden (eenden in het algemeen en eenden die buiten de juiste periode vallen), maar laten we het nu maar gewoon naar de telbaarheid ervan "praten".

Door de enorme warme, misschien zelfs hete, omstandigheden in het gebied waar Witkopeenden voorkomen drogen de wateren op. Dus...ze moeten andere gebieden ontdekken. Hoe mooi is dan de zompige, drassige, ronduit natte Brabantse Biesbosch. Ik zeg...volkomen verklaarbaar dat hier een (wilde) Witkopeend zit.

Onderweg naar huis, met Witkopeend in the pocket, bedacht ik een leuke, relatief klein stukje om te rijden. Rijdend op de A27 nam ik niet de afslag naar de A2, maar reed door in de richting van Bilthoven. Onder de rook van Utrecht struint hier sinds enkele dagen een Bonte Kraai de tankstations af, die aan weerszijden van de A27 liggen. Het leek mij helemaal niet vervelend om deze te zien. Ik vatte post (zo zeg je dat) bij het tankstation en nam rustig de tijd om het beest in de kijker te krijgen. Dat kostte toch zeker zo'n 1,5uur. De vele regen en aanzienlijke wind maakte het er ook niet makkelijk op, maar uiteindelijk zag ik 'm zitten boven de snelweg op 1 van de matrixborden.

De extra route in de richting van huis zat er nog niet op. Ik reed verder de A27 af in de richting van Almere en pakte vervolgens de A1 naar Baarn. Hier zit (ook al enkele dagen) een Zwarte Ibis naast een kanaaltje in het weiland. Bij mijn aankomst liet die zich aardig bekijken...meer dan dat was het niet.

Marmereend: Mijn "verdrogingstheorie" staat echt als een huis. Rots vast en stabiel! Een Marmereend in het Lauwersmeer bevestigde dat nog maar eens. Aan het einde van de middag werd deze ontdekt en rond 19.30 meldde ik me op de locatie. Voor mij is dit inmiddels de zoveelste Marmereend die ik met een bezoekje vereer. Tot nu toe is ie iedere keer afgekeerd. Maar deze keer komt het echt goed...ik weet het zeker 😁

Groene Bijeneter: Zaterdagochtend werd om 08.10 ofzo een Groene Bijeneter gemeld vanuit het Fochteloerveen. Ik was thuis aan het rommelen en bedacht me geen moment. Ik pakte m'n spullen en sprintte naar de auto. Om 09.48 "voerde ik 'm in" en was ik een fantastisch mooie zeldzame soort rijker.

Parkeren in het gebied was beperkt. Boa's die waren opgeroepen om te handhaven, zagen erop toe dat het verkeer in het gebied een beetje kon blijven doorstromen. Ik was de auto uitgerend om even snel bij iemand door de telescoop te kijken, sprong weer in de auto om deze een kilometer verder op netjes te parkeren. Ik liep terug naar de plek waar ik even daarvoor de vogel had gezien om foto's te maken. Na een half uurtje vloog de vogel op en verdween voor goed uit beeld.

Tot 16.00 uur ben ik in het gebied gebleven om te helpen zoeken.

13 jaar geleden was een Groene Bijeneter voor het laatst twitchbaar. Ondanks dat de vogel toen de hele ochtend en een deel van de middag in de Casticummer-duinen zat, had ik geen poging ondernomen om die kant op te gaan.

Duitse Eifel en Franse Campagne

Met het avontuur naar The Nordicks in het achterhoofd, had ik gewoon zin om lekker in de natuur te struinen, zonder te letten op hekjes, verbodsborden en prikkeldraad. Daarbij kwam dat ik graag de nieuwe camera wilde uitproberen (wat ook hard nodig is en bovendien een hele klus).

Ik had het plan bedacht om vlinders te gaan kijken in de Duitse Eifel. Zonder al te veel voorbereiding had ik door wat te googlen, een plekje gevonden met als naam Tal der Smetterlinge / Irsental. Dat scheen bij het dorpje Irrhausen te liggen, 340km vanaf huis.

En zo stapte ik zaterdagochtend om 08.15 in Irrhausen de lokale supermarkt in om nog even snel wat eten, koek en drinken in te slaan. Vervolgens reed ik naar de plaatselijke camping, vanaf waar het startpunt was voor de diverse wandelroutes.

Met camera, vlindernetje en rugzak op stapte ik de bloemrijke weiden van de Eifel in en speurde op een rustige tempo de omgeving af. Leuk was het om te zien hoe algemeen bijvoorbeeld Dambordje en Keizersmantel hier voorkomt. De Purpermot die ik opstootte, was werkelijk fraai te noemen.

De dag kabbelde heerlijk rustig voort. Ik wandelde over de glooiende hellingen, liep door de open bossen en zat soms rustig voor me uit te staren.

Overdag zat het weer prima mee. Gewoon een aangenaam temperatuurtje en voldoende zon om de vlinders actief te houden. Vanaf de avond begon het aanhoudend te regenen.

Ik had bedacht in de auto te gaan slapen en ging dat vanwege de regen al vrij vroeg doen. Opgevouwen onder een dekentje viel ik zo in slaap.

Zondagochtend regende het nog steeds. Eigenlijk was dat de hele nacht zo doorgegaan. Het tikken van de druppels op het autodak, gaf wel een heel knus effect.

Terwijl ik nog in de auto lag, overdacht ik m'n plan voor de dag. Het zelfde gebied doorkruisen in de regen zag ik niet echt zitten. Als het lekker weer geweest was, dan had ik dat zeker gedaan. Nu zag ik het meer zitten om maar een stuk te gaan rijden, tot ik wat zonnestralen tegenkwam.

Ik propte m'n lenzen, zodat ik helder zag, kroop achter het stuur en reed weer de wijde wereld in...ditmaal richting Frankrijk. Om daar te komen doorkruiste ik eerst Luxemburg.

In het Franse dorpje Hettange Grande parkeerde ik bij een kerk en stapte naarbinnen. Ik had geen toiletpapier meegenomen...en moest toch echt even gebruikmaken van de faciliteiten 😄. Al m'n hoop (dubbelzinnig) was gevestigd op en liet ik achter in de kerk. Dat gaf een heerlijk opgeruimd gevoeld.

Wat ook mee zat was dat het inmiddels opgehouden was met regenen en de zon wat begon door te breken. Ik reed nog wat door en langzamerhand begon het steeds beter weer te worden. Onderweg kwam ik diverse Rode en Zwarte Wouwen tegen.

Uiteindelijk kwam ik in een agrarisch landschap terecht, met her en der wat mooie bospercelen. Bij het dorpje Damvillers volgde ik een weggetje dat mij uiteindelijk naar een heel leuk gebiedje leidde. Hier heb ik de hele middag doorgebracht en zag tientallen Keizersmantel, enkele Kleine Ijsvogelvlinders, Argusvlinder, Boswitje en Bosbeekjuffers. Daarnaast was het ook erg leuk om te letten op (zweef)vliegen. Bonte Slakkendoder, Wantssluipvlieg en Bronlangsprietwapenvliegen sprongen er echt wel uit.

Aan het begon van de avond vond ik het wel mooi geweest en zette het rite van 430km in, terug naar huis. Vanaf Brussel tot aan Utrecht was het een grote plensboel; het was onophoudelijk (heftig) aan het regenen.

Big Day Drenthe

Zaterdag 22 juli stond de Big Day voor Drenthe op het programma. Met Toy en Maartje gingen we er een actieve dag van maken. We hadden bedacht om 04.30 bij het Dwingelderveld te zijn om Nachtzwaluw te horen. Voor die tijd wilden we nog een "Drenthe Steenuil" doen.

Dat betekende dus 02.30 wegrijden uit Uden. Maar voor die tijd wilden we ook nog even naar de Udense kermis.

Dat betekende dus dat we op vrijdagavond nog even de kermis bezochten, wat oliebollen wegkauwden en braadworsten naarbinnen schoven. Rond 22.00uur deden we de ogen dicht, liggend onder een dekbed (slapen noemen ze dat).

Al snel ging het wekkertje weer en stond iedereen binnen een mum van tijd buiten bij de auto, te trappelen om opweg te gaan.

We kenden de weersvoorspelling. 's Ochtends zou droog zijn, in de middag zou het langdurig en flink gaan regenen. Die weersvoorspelling bleek heel goed uit te komen.

De eerste uren verliepen heel goed. Bij het Dwingelderveld waren we kort: alleen voor Kraanvogel en Nachtzwaluw. Toen dat was gelukt gingen we meteen door naar een Kerkuil, die we iets voor 05.00u hoorden. Een kwartier later stonden we in een weiland bij Orvelte om naar Kwartels te luisteren. Een beetje rondwandelen in deze omgeving leverde al meteen diverse soorten op.

Om 07.00 zaten we in de hut van Diependal. Ook hier liep het lekker: Wilde Zwaan, Baardman, Blauwborst, Zeearend, Kleine Bonte Specht, Zwarte Specht, Wielewaal, Casarca, Smient etc etc werden allemaal op het lijstje gezet.

Vervolgens gingen we naar het Drents Friese wold, aan de zijde van "Oude Willem". Hier staken we wat tijd in Zomertortel. Dat leverde ook Glanskop, Kruisbek, Sijs, Vuurgoudhaan en Kuifmees op. Inmiddels was het rond 10.00uur en begon de eerste bui zich aan te dienen. Opzich viel dat nog mee.

Eerder op de ochtend hadden we al wat mazzel met zingende Spinkhaanzanger en Snor, terug bij de auto, na de wandeling door het bos voor Zomertortel, vonden we Braamsluiper. Hier waren we echt wel blij mee.

Onze volgende bestemming was het Hunzedal, maar eerst stopten we nog bij een NAM-locatie in het Zuidlaarderveen. Hier verwachtte we een Zwarte Roodstaart en vonden er uiteindelijk 2. Wel hadden de camera's hier "beweging" opgemerkt en kwam er binnen 10 minuten bewaking aanrijden. We werden even gecheckt, maar konden gelukkig doen wat we deden.

Bij het Tusschenwater van het Hunzedal was inmiddels het regenachtige weer goed losgekomen. In de gietende regen zagen we Reuzenstern, Visdief, Witwangstern en Zwarte Stern. We hebben vervolgens 1 uur in de auto gezeten in de hoop dat het droger zou worden, om het Hunzedal verder goed te kunnen bekijken. Echt heel veel hielp dat niet en plusten alleen nog met Brandgans.

De weersvoorspelling gaf aan, dat er nog heel veel meer regen aan zou komen. We wilden echter nog heel graag (opnieuw) naar het Dwingelderveld voor soorten als Slangenarend, Paapje, Boomklever, Boomleeuwerik, Zwarte Mees. Op buienradar zagen we nog een heel klein droog moment, wat maakte dat we snel naar het Dwingelderveld reden. Toen we de auto uitstapten was het droog...toen we het fietspad opliepen begon de regen alweer. Wel zagen we 5 Boomvalken als verzopen katjes, op paaltjes zitten.

Paapje en Slangenarend gaven we op. Een wandeling over het veld lieten we ook zitten.

We reden naar de noordzijde van het gebied, om bij de Davidsplassen te kijken naar Brilduikers. Met de paraplu's opgestoken, liepen we door het bos. We scoorden nog wat Boomklevers en bij de Davidsplassen vonden we de verwachte Brilduikers.

Het slotstuk van deze dag moest Kauw worden. De gehele dag was het niet gelukt om Kauwen te zien. We hadden dit door en waren op heel veel plekken aan het kijken naar deze vogels. Het lukte domweg gewoon niet. Vanuit het Dwingelderveld reden we doelbewust naar Hoogeveen om hier in het centrum Kauw te gaan twitchen. Eigenlijk voelde dat wel heel goed 😆.

Dankzij Kauw behaalde we een score van 123 soorten.